توسط: Sana co در: دی ۱۴, ۱۳۹۶ در: دسته‌بندی نشده نظر: 0

با روی کار آمدن رئیس‌جمهور جدید آمریکا، به نظر می‌رسد بسیاری از باورها و یافته‌های علمی بشریت زیرسوال رفته است! از قدرت و نفوذ آمریکا به عنوان یک باور عمومی مردم دنیا، تا پدیده گرمایش جهانی به عنوان یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های پیش روی بشر، اما همین اظهارات خود تبلیغی برای به فکر بردن جهانیان و پرداختن بیش از پیش دانشمندان به این مقوله مهم شد.

صنعت هوانوردی با تاریخچه نسبتا کوتاه صد ساله خود در مقایسه با دیگر صنایع، توانسته جایگاه بسیار مناسبی را در فهرست صنایع آلاینده محیط زیست برای خود دست و پا کند. با توجه به آمارهای مختلف سازمان‌های مرتبط با صنعت هواپیمایی، اکنون بیش از ۲۳ هزار و ۶۰۰ هواپیمای تجاری فعال در دنیا وجود دارد که مسئول جابه‌جایی بار و مسافر در سراسر جهان است. این تعداد هواپیما بدون احتساب هواپیماهای باری و نظامی، گستره بزرگی از مصرف‌کننده‌های سوخت‌های فسیلی را نشان می‌دهد. همان خطوط سفیدی که همه روزه چند صد بار از بالای سرتان عبور می‌کنند و بجز تولید یک خط باریک از کریستال یخ، گازهای آلاینده گلخانه‌ای را نیز در اتمسفر زمین پخش می‌کنند. پیش‌بینی می‌شود با افزایش جمعیت و تقاضای سفر تا سال ۱۳۹۹/ ۲۰۲۰ تعداد هواپیماهای تجاری فعال به عددی نزدیک به ۶۳ هزار و ۵۰۰ فروند برسد.

پروژه‌های علمی و تحقیقاتی فراوانی برای کاهش آلایندگی این حوزه از حمل و نقل در دستور کار مراکز تحقیقاتی دنیا قرار گرفته است. طراحی و ساخت هواپیمای سولار ایمپالس یکی از این موارد بود. پروژه‌ای که پس از پیمودن مسیرهای دشوار طراحی و ساخت، توانست در آخرین مرحله و توسط هواپیمای سولار ایمپالس ۲ و بدون استفاده از هر گونه سوخت، یک بار به دور کره زمین پرواز کند. پروازی که از شهر ابوظبی در امارات متحده عربی به سمت آسیا شروع شد و بیش از ۱۶ ماه طول کشید و با برگشت به همین شهر به پایان رسید. حال سوالی که مطرح می‌شود این است که آیا آینده حمل و نقل هوایی در گرو بهره‌گیری از انرژی‌های پاک و تجدیدپذیر است؟

بهتر است برای سهولت در رسیدن به پاسخ، مقایسه‌ای ساده از مشخصات سولار ایمپالس ۲ و یک هواپیمای تجاری مشهور مانند ایرباس ای۳۸۰ داشته باشیم.

سولار ایمپالس ۲ با یک و نیم تن وزن و قابلیت حمل یک نفر (خلبان)، می‌تواند با سرعتی حدود ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت پرواز کند. به این منظور روی بال‌های این وسیله پرنده با حدود ۲۶۹ مترمربع سلول خورشیدی پوشانده شده و باتری‌های یونی ۶۳۳ کیلوگرمی، توانایی ذخیره انرژی الکتریکی برای به حرکت درآوردن ملخ‌های چهار موتور الکتریکی ۴۱ کیلو واتی را به عهده دارند. این در حالی است که ایرباس ای۳۸۰ با داشتن چهار موتور توربوفن ۷۰ هزار پوندی می‌تواند بیش از ۸۵۰ مسافر را با بیشینه وزن ۵۷۰ تن از زمین بلند کند. ضمن اذعان به برتری طراحی سولار ایمپالس و دیگر طراحی‌های مشابه، ولی مقایسه این اعداد به وضوح نشان می‌دهند راه بسیار طولانی برای جایگزینی انرژی خورشیدی با فناوری‌های پیشرفته امروزه در پیش خواهیم داشت.

تمرکز روی تولید سوخت‌های با آلایندگی کمتر، همچون زیست سوخت‌های گیاهی و حیوانی، مانند اتانول و سوخت‌های جلبکی شاید نزدیک‌ترین راه برای کاهش میزان گازهای گلخانه‌ای در آینده نزدیک باشند. بهینه‌سازی طراحی هواپیماهای تجاری، اعم از باز طراحی بدنه و موتور برای کاهش نیروی پسا در راستای کاهش مصرف سوخت، ضمن استفاده از سوخت‌های زیستی، می‌تواند سرعت اثرگذاری این صنعت بر گرمایش زمین را کم کرده و با کاهش ضمنی هزینه‌های سوخت، راه گسترش حمل و نقل هوایی را هموارتر کند.

خلبان محمدتقی امیرسام

Trackback URL: http://sana.co.com/%d9%86%d9%82%d8%b4-%d8%a7%d9%86%d8%b1%da%98%db%8c-%d8%ae%d9%88%d8%b1%d8%b4%db%8c%d8%af%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d9%be%db%8c%d8%b4%d8%b1%d9%81%d8%aa%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a2%db%8c%d9%86%d8%af%d9%87/trackback/

ارسال پاسخ:

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *